Jump to English

Ben ve Evrenin Kuralları

Kendime bir içecek doldurdum, içine üç parça buz attım. Salonda cam kenarındaki berjere oturdum. İçeceği yudumlarken camdan dışarı seyretmeye başladım. Sıradan bir Pazar günüydü.

Hava güneşli olduğu için kendimi daha olumlu hissediyordum. Evin bahçesindeki ağaçların dalları tomurcuklanmıştı, bahar geliyordu. Bir süre etrafı izledikten sonra dışarı çıkmak için güçlü bir istek duydum. Üstümü giyinmek üzere ayağa kalktım. O sırada elimdeki bardaktaki buzlar şıngırdadı, gözümü dikip elimdeki bardağa baktım. Bardaktaki renkli sıvı, buz parçalarının şekilsiz şekli, kristal bardağın düzgün kesimleri veya öğlen güneşinin ışınlarının bardaktan yansıyarak oluşturduğu ışık oyunları… Gözüm bunların hiçbirini görmüyordu. Aklıma tek bir soru düşmüştü ve akabinde gelen düşünce treni aklımı felç etmişti.

Soru basitti basit olmasına, ama her basit şey aynı zamanda kolay olacak değildi ya. Buzlar neden suyun üzerinde yüzer? Soru buydu. Hayır, buzun nasıl suyun yüzeyinde yüzdüğünü biliyordum. Su moleküllerinin elektron dizilimi molekülün çok hafif bir polariteye sahip olmasına neden olur. Su donma noktasına yaklaştıkça moleküller birbirine yaklaşır. Bu yakınlaşma moleküllerdeki artı eksi uçların birbirini çekip altıgen yapılar oluşturmalarına sebep olur. Bu yapıların rastgele oluşumu yüzünden katılaşan suyun kristalleri arasında boş parçacıklar kalır. Bu da buzun sudan daha az yoğun olmasını sağlar ve buz yüzer. Ama cevap bu değildi; soru bu değildi ki, cevap bu olsun.

Soru “nasıl” değildi, “neden” idi! Bu soruyu sorarken aklımdan sonlanmak üzere olan kışa dair imgeler geçiyordu. Donmuş bir göl, suyun üstünde yüzen buz katmanı, bu katmanın altında yüzen balıklar ve gölün tabanındaki geniş yaşam florası. Eğer fizik kuralları farklı olsaydı, su, kristaller halinde donmasaydı; nehirler, göller, denizler, okyanuslar dipten donardı. Koruyucu buz katmanları suyu ölümcül güneş ışınlarından ve havanın dondurucu(!) soğuğundan koruyamazdı. Kırılgan yaşam, gelişecek ortam bulamazdı. Suda hayat olmazsa oksijen açığa çıkaracak algler gelişmezdi. Oksijen yeterli seviyeye ulaşmazsa ozon katmanı gelişmezdi. Ozon katmanı olmazsa yaşamın karada gelişmek gibi bir lüksü de olamazdı. Yaşam olmazdı.

Ve büyük bir şaşkınlıkla evrenin temel kurallarının yaşamın ortaya çıkmasını sağlayacak özellikte olduğunu fark ettim. Ve aynı şekilde neden öyle olduğunun bir cevabı olmadığını fark ettim. Elektronun kütlesinin neden 9.109×10^-31 kg olduğunu sormak kadar anlamsızdı aslında soru.

Beynimde kısa bir akım trafiği yaratan düşünceler geçtiğinde kafamı salladım ve kendime geldim. Güneş tüm gücüyle parlamaya devam ediyordu, ama günler hala kısa olduğu için bu çok uzun sürmeyecekti. Bardakta kalan içeceği bitirdim, üzerimi değiştirip adeta kendimi dışarı attım. Kapıdan çıktığımda bir his demedi beni karşıladı. Yaklaşan bahar şimdiden havada hissediliyordu, canlılık ve tazelik içeren bir esinti vardı. Kuşlar yeni mevsimin gelişini kutlar gibi coşkulu ötüyorlardı. Isınan havanın ve bulutsuz güneş ışınlarının etkisiyle ağaç dalları, her an çiçeklerle doluverecekmiş gibi hazırda bekliyorlardı.

Ağaçlı yoldan arabayı park ettiğim yere yürüdüm. Evden çıktığımda nereye gideceğimi bilmiyordum. Arabaya vardığımda ODTÜ’ye gitmeye karar vermiştim. Doğanın canlanışına en iyi şahit olunacak yerdi, bozkır Ankara’da.

Arabanın kapısını açtım. O sırada, kapının yanındaki göze koyduğum koşu eldivenleri yere düştü. Eldivenleri yerden aldım, arabaya bindim, motoru çalıştırdım, dinlemek üzere sevdiğim bir müziği açtım ve yola koyuldum. Bu eldivenler elleri soğuktan koruyamayan anlamsız eldivenlerdendi. Koşu ekipmanlarımı yenilerken pek de incelemeden sepete attığım için almış bulunuyordum. İşlevsiz olsa da, ellerimin şeklini alıp gergin durduğu için hoşuma gidiyorlardı. Arabayla bir kırmızı ışıkta durduğumda eldivenleri elime geçirdim. Kendimce, durduğum yerde yarışçılık oynayacaktım. Bir elim direksiyonun pürüzsüz yüzeyini kavradı. Bir elim vitesin köşeli tepesini tuttu. Hislerim ellerime odaklanmışken aklım yine bir düşünce seliyle felç oldu.

Eldivenler elimdeyken, dokunduğum yüzeyin pürüzsüz veya çıkıntılı olmasından bağımsız olarak elimle hissettiğim tek his, eldivenin dokusuydu. Dokunma hissinin yüzey temas alanıyla orantılı olarak beynim, dokunduğum yüzeylerdeki farklılıkları algılayabiliyordu. Bu sert bir… eldiven dokusu. Bu daha yumuşak bir… eldiven dokusu. Bu daha sivri bir… eldiven dokusu. Neyse ki gözlerim vardı ve eldiven dokusu haricinde bir şey algılayamayan ellerime kontrastla bana, baktığım şeyin ne olduğunu bildiriyordu. Ama sonra, yaklaşık beş milisaniye sonra, gördüğüm şeylerin de tek bir dokusu olduğunu hatırladım: ışık, yani fotonlar, yani elektromanyetik dalga… Elimin eldiven dokusu olarak tanımladığı şeyleri de gözlerim bir ışık demedi olarak tanımlıyordu. Beynimde elektriksel sinyallerin ulaştığı görsel kortekste mavi bir arabayla kahverengi bir kuşun farkı yoktu. Hepsi… eh, elektrik sinyaliydi.

Bunu fark etmemden çok kısa bir süre sonra başka bir düşünce ile beynim yanmaya devam etti: aslında dokunduğum yüzeyin karşılık geldiği şey ile gördüğüm yüzeyin karşılık geldiği şey aynıydı. Evden çıktığımda duyduğum kuşlar, kokladığım temiz hava, hissettiğim serinlik, gördüğüm ağaçlar; hepsi, beynimde elektriksel sinyaller halinde dolaşan verilerden ibaretti. Yani temelde, kahverengi kuşun sesi ile mavi arabanın görüntüsü de aynı şeydi. Elbette bu verilerin elde ediliş yöntemi, veri boyutu ve sıklığı gibi farklılıklar sayesinde beynim yolu, seslerden ayırt edebiliyordu; kırmızı ışığı, yeşil ışıktan ayırt edebiliyordu; sessizliği, araba kornasından ayırt edebiliyordu.

Kendime geldiğimde trafik lambasında yeşil ışık yanmıştı ve arkamdaki arabalar sabırsızlıklarını korna gürültüsü şeklinde ifade ediyorlardı. Gaza basıp hareket ettim.

Beynimin, dış dünyadaki farklı verileri ayırt edebiliyor olması aslında yine dış dünyada olan şeylerin akışını değiştiriyor. Bir engeli fark edip üzerinden atlamam bedenimi koruyor. Gök gürültüsü sesi, birazdan yağmur yağıp etrafı ıslatacağı anlamına geliyor. Tüm duyuların temelde aynı şey olduğunun ayrıdına ancak içsel bir inceleme ile varılabiliyor. Arabada dinlediğim müzik bana olumlu hisler veriyordu. Parçalı bulutlu gökyüzünün maviliği ve güneş ışınları da bana olumlu hisler veriyordu. Bahar havasının kokusu da bana olumlu hisler veriyordu. Eldivenin dokusu… o aslında bir his vermiyordu.

Düşünürken yol bitti. Okula girdim. Arkasında geniş bir ormanlık arazi olan metalürji mühendisliği bölümünün önüne park ettim. Arabadan indim. Bölüm binasının arkasına geçip ormanlık arazide yürümeye başladım.

Güneş ışınları, çam ağaçlarının iğne yaprakları arasından ince huzmeler halinde sızıyordu. Hava biraz serinlediği için montumun önünü ilikledim. Etrafta ağaçların çıtırtıları ve hafif rüzgarın kısık uğultusu dışında ses yoktu. Ortalık ne kadar sakin diye düşündüm. Sonra toprak yolun ortasında öylece kalakaldım.

Bu sefer beynim arkaplanda düşünce zincirleri oluşturup bilincimi felce uğratmamıştı. Aslında tam tersi bir şey yaşamaktaydım. Tam anlamıyla oradaydım. Ağaçların arasında. Tüm duyularım aktifti. Ve bilincim sadece bu duyuların yarattığı içsel duygu durumunu gözlemliyordu. Ağaçların belli belirsiz duyulan seslerini duymuyordum da o seslerin kendisi olmuştum. Serin rüzgarın tenimdeki hissi veya kokusunu da duymuyordum ama bu hislerin kendisiydim. Hissin kendisi olmak deyimi yazarken kulağa saçma geliyor. Tariflemeye çalıştığım şey, dil gibi suni bir deneyim paylaşma aracılığıyla paylaşılarak başka beyinlerde tekrarlanabilecek bir olgu değil. Aksine tariflenen ânın içinde olmadan kavranamayacak bir şey. Duyuların beynimde yarattığı içsel yansımanın duygular olduğunu düşündüğümde, bilincim, duyguları analiz edip etiketlemeyi bırakmıştı. Bilincim sadece duygularla doluydu, duyularımın yarattığı izlenimlerle doluydu. Dış dünyayı gerçek anlamda algılayabileceğim tek yolla algılıyordum. Ağaçları gördüğümde ağaç oluyordum. Rüzgarı hissettiğimde rüzgar oluyordum. Büyük pencereden bakınca, evrene bakıp evren oluyordum. Binlerce ışık yılı ötede olan bir yıldızla aramdaki mesafenin bir önemi kalmıyordu ve ben yıldız oluyordum. Bunları hissetmemi sağlayan duygu özünde sevgiydi. Hayatımda diğer insanlara karşı hissetmeyi başaramadığım kadar kuvvetli bir sevgiydi.

Uzunca bir süre bu bilinç durumunda ormanda dolaştım. Beynimde ânı tasvirlemeye çalışan bir makine olmadan etrafı gözlemlemenin ne kadar dinlendirici bir şey olduğunu fark ettim. Güneş ufuk çizgisine yaklaşmıştı ve etraf altın rengine boyanmışçasına renklenmişti. Günün bu zamanına boşuna altın saat demiyorlardı. Ormanlık alana girdiğim yolun yakınlarında gizli bir noktada iki tane sandalye dururdu. O sandalyelerden etrafı izlemek kadar keyifli bir şey olamazdı. Sandalyeleri buldum ve günün son ışıklarının yıkadığı manzarayı içime çektim.

Buradayken düşünmeye başladım. Beynimin bir süre düşünme görevinden azat edilmiş olması, bilinçli düşünebilme yeteneğimi geri kazandırmıştı. Şimdi, birisi düşünceleri bilincime sokuşturmuş gibi felç geçirmiyordum.

Evren, hayal edemeyeceğimiz güçte bir patlamayla oluşmuş. İlk yılları madde yoğunluğu o kadar çokmuş ki ışık, varlığını sürdürecek kadar boşluk bulamıyormuş. Bu yaklaşık 300 bin yıl sürmüş. Bu süre zarfında inanılmaz hızlarda genişleyen evrende bu süre sonunda elektronlar kararlı biçimde protonlara bağlanabilmiş. Bu anda evrendeki uyarılmış her parçacıktan açığa çıkan ışığı hala gözlemleyebiliyoruz, yaklaşık 13 milyar yıl sonra.

Önce hidrojen atomları oluşmuş. Yer çekimi etkisiyle öbekler halinde ilk yıldızlar oluşmuş. Çekirdeklerinde inanılmaz basınçlar oluşan bu ilk yıldızlarda, sonradan tüm gezegenlerin büyük çoğunluğunu oluşturacak demir gibi ağır elementler oluşmuş. Basınca dayanamayıp patlayan bazı yıldızlar karadeliklere dönmüş, bunlar birleşerek bugün galaksilerin oluşmasını sağlayacak ağır karadelikleri oluşturmuş. Diğerlerinin yaydığı maddeler yeni yıldızlar ve gezegenlerin oluşmasını sağlamış. Yaklaşık 4 milyar yıl önce bu yıldızlardan biri bizim güneşimiz ve dünyamız haline dönüşmüş.

Ölümcül güneş ışınları ve volkanik patlamaların orta yerinde, yıldızların oluşup sonra patlamasını sağlayan fizik kuralları, aynı zamanda kendini kopyalayabilen organik yapıların oluşmasını sağlamış. Yaşam ortaya çıkmış ve evrilmiş. Korkunç güçlerin hüküm sürdüğü bir evrende, kırılgan, duygusal canlılar ortaya çıkmış. Fizik kuralları, bu kadar üst seviyedeki detayları kontrol edemediği için, zorlu bir evrim sürecinden geçip bencil ve hırçın temellere sahip duygusal canlılar ortaya çıkmış.

Bu canlının atomları bir yıldızın çekirdeğinde doğmuş, bir karadeliğin yörüngesinden kaçmış, devasa bir volkanın içinden geçmiş, dinozorların yürüdüğü topraklardan yayılmış. Tamamı ilk patlama esnasında bir elektrondan daha küçük bir alana sıkışmış durumdaymış.

Evrende benim bedenime girecek kadar şanslı olan atomlar, evrenin mucizesi denilebilecek bir üründe, düşünen ve hisseden bir varlığın içinde ufak görevler almaktalar. İşin mucize yanı, bu atomların, hiçbiri tek başına üç beş fizik kuralı hariç bir kurala tabi değilken, bir aradayken bilinçli bir canlıyı oluşturabilmelerinde yatıyor. Belki komşusu Vega yıldızında yüzen eski bir demir atomu benim kanımda geziyor. Ve ben bu muhteşem duyguları hissedebiliyorum. Ben neyim? Birkaç atomdan ibaret değil miyim? Evrenin kendini gözlemleme şekliyim! Gerçek anlamda trilyonlarca trilyon kilometre uzaktaki bir yıldız benim duygularımda, şu an burada!

Gerçekten “ben” neredeyim sorusunun yanıtını aradım. Gözümü kapatıp meditasyon yapmaya başladım. Ben neredeyim dedim. Hissettiğim ilk şey çeşitli kaslarımdaki gerginlikti. Eğer o kasları gevşetirsem hissiyatları yok olacaktı. O sebeple ben, kaslarımda değildim. Sonra beynimde imgeler oynaşmaya başladı. Bulutlar, dağlar, göller… Bugünkü yaşadıklarımın sonucunda bu imgelerin gözüme geldiğini sezip, imgelerin de ben olmadığımı anladım. İmgeleri ve kaslardaki gerginliği algılayan bilinç neredeydi? Aslında biliyordum ki bu hislerin hepsi aynı şeydi, hepsi elektriksel sinyallerdi. Hepsi bilinçsiz atomlardan ve moleküllerden oluşan bir yığının dış dünyaya tepkileriydi. Bu atomların ve moleküllerin, evren kuralları gereğince kaderinin benim vücut parçalarımı oluşturmak olduğunu hatırladım. Evren, yaşamın oluşmasını destekleyecek kurallarla meydana gelmişti ve bunun neden böyle olduğunun bilimsel bir açıklaması yoktu. Hislerin de ben olmadığına kanaat getirdiğimde geriye sadece izlenimler kalmıştı, duygular kalmıştı, bugün hissettiğim sevgi kalmıştı.

Ancak, bu “duyguların”, neden ben olmadığıma kanaat getirdiğim diğer şeylerden farklı olduğunu sözlere aktarmakta zorluk çekiyorum. Bir an için, ormanın içindeyken olduğu gibi, geçmiş ve gelecek arasında dağılmış vaziyette olan bilincimi, tam şu ana topladığımda, her seferinde bunu hissediyorum. Varlık. Buradayım. Nefes. Sevgi.

Düşünce şeklim, karakterim, fizyolojim, hepsi dış dünyadan etkilenerek değişir, gelişir ve bunların hiçbiri aslında ben değilimdir. Bulunduğum yerin güzelliklerini algılama şeklim de değişebilir, kör olabilirim, sağır olabilirim ancak (kalan) hislerimin beynimde yarattığı duygular hiçbir zaman değişmez. Sevgi hep oradadır. Baharın kokusu. Klasik müziğin kreşendosu. Güneşin ağaçlar üzerindeki son dokunuşları.

Eğer evrenin kuralları varsa, kuralların koyulduğu bir yer de olması gerekir. Beynimdeki sinyaller yine bu evrenin kurallarına tabi olabilir, ama tamamiyle şu anda var olup güzelliklerin içime akmasına izin verdiğimde duyduğum sevginin bu evrene ait olmadığına inanıyorum. Bildiğimiz kadarıyla evrenin ürettiği en kompleks yapı olan insan makinesinin beyninde gerçekleşen bir takım süreçler sonunda böyle bir duygu ortaya çıkıyor. Evdeyken fark ettiğim üzere evrenin -yaşamı destekleyen- kurallarının, bu duygunun oluşması için olduğunu bile iddia edebilirim. Bir kedinin anda var olup bulutların güzelliğine sevgi duymasını bekleyemeyiz. Bunu sadece biz yapabiliyoruz. Ve diğer her şeyden en büyük farkımızın bu olduğunun farkına varmalıyız. Düşünebiliyor olmamız, akıllı olmamız, dil icat etmiş olmamız, hiçbiri duyguların yanında hesabı bile yapılmayacak şeyler.

Ve dikkatli düşününce, bu evrene ait olmayan bir şey kafamızda var olabiliyor. Nietzsche’nin dediği gibi “insan aslında hayvan donuna girmiş bir tanrıdır”. Varlığımızı şu ana odaklayarak kafamızda tanrının varlığını hissedebiliyoruz, kuralları koyanların “evrenine” bir göz atıyoruz.

…

Gözlerimi açtım. Güneş hala son ışıklarını ormanın üzerine bahşediyordu. Ve ben bunları görebilecek şekilde burada var olduğum için mutlu oldum.

Me and the Rules of the Universe

I poured myself a drink, added three pieces of ice. I sat on the chair beside the window in the living room. I watched outside while I was sipping from my drink. It was an ordinary Sunday.

I felt more positive because it was sunny outside. Trees in the garden were blooming, spring was coming. After watching outside for a while, I felt a strong desire to go out for a walk. I stood up to change my clothes. At the same time, ice pieces in my drink jingled, I stared at the glass in my hand. The coloured liquid in my glass, shapeless ice pieces, clean cuts of the shaped glass, light games from sunlight on the glass… I was not seeing any of them. I had one question in my mind and the consecutive thought stream paralyzed my mind.

The question was simple, but not everything that is simple is also easy. Why does ice float above water? That was the question. No, I knew how ice floated above water. The small dipole of the molecule causes freezing molecules to get together in hexagonal shapes. The formation of these hexagonal crystals cause air pockets to be created randomly. This is how ice floats. But this was not the answer, cause this was not the question!

The question was why, not how! While I was asking these questions I had images from the winter that was about to end nowadays. A frozen lake, floating ice layer, fishes swimming beneath this layer and huge flora living at the bottom of the lake. If physical laws were different, if water did not freeze in crystalline structures; rivers, lakes, seas would freeze starting from the bottom. Thick layers of ice wouldn’t protect waters from deadly sun rays and freezing(!) cold. Fragile life wouldn’t have space to evolve. If life did not evolve in waters, algs that generate oxygen wouldn’t have evolved. If oxygen did not reach a certain level in the air then ozone layer wouldn’t be generated. Without the ozone layer life on lands wouldn’t be possible either. There wouldn’t be life as we know it.

With a huge surprise I realized that the fundamental rules of the universe were in favor of evolution of life. And there was not an answer for why it was so. It was as meaningless as asking why the mass of the electron was 9.109×10^-31 kg.

After these thoughts that have created a current traffic in my mind have passed, I came to my senses and shook my head. Sun was shining with its full power, but this will not have lasted for long, as days were still short. I drank remaining drink in my glass, I changed my clothes and literally thrown myself outside. As I stepped out thru my door I was welcomed with a sensory bundle. Arrival of spring was felt in the air, there was a breeze that carried freshness and life. Birds were chirping as if they were celebrating the spring. The branches of the trees were waiting as if they were about to be filled with flowers in an instant.

I walked to the place where I parked my car. I did not know where I was going to go when I left home. I decided I was going to METU when I arrived to my car. It was the best place to witness the awakening of the nature in savannah Ankara.

I opened the door of the car. A glove fell from the side of my door. I picked up the glove, got into the car, put on a music that I liked, started the engine and drove away. These gloves were runner gloves that had no protection from cold whatsoever. I happened to buy them while I was renewing my running gear. Even though they were useless I liked them because they were taking the shape of my hands and stood stretched. As I stopped on a traffic light, I put on the gloves on my hands. I was going to role play a racer. I gripped the smooth surface of the steering wheel with one hand and the cornered tip of the shift lever with the other hand. As my senses were focused on my hands my mind was paralyzed by yet another thought stream.

The only sense I had while I was touching to a cornered or smooth surface with gloves on my hand was the texture of the gloves. My mind could identify what I was touching, depending on the surface area of the object I was touching. This was a cornered… glove texture. This was a smooth… glove texture. This was a rough… glove texture. Praise be I also had eyes to see the objects I was interfering with. But then, after like 5 milliseconds later, I remembered that the things that I see also had a texture of their own: light, i.e. photons, i.e. electromagnetic waves. My eyes were defining things as light bundles where my hands were feeling them as glove textures. There was no difference of a blue car and a brown bird in my visual cortex. All of them were electrical signals.

After a short while later after realizing these, my brain kept burning with even more ideas: In reality there was no difference with the surface I saw and the surface I touched. The sounds of the birds outside my house, the fresh smell of air, chill I sensed with my skin, trees that I saw; all were electrical data voyaging thru my brain. Thus, there was no difference between the sound of the brown bird and sight of the blue car. Of course, due to the acquisition differences of these senses, data width and frequency, my brain could distinguish road from sounds, green light from red light, silence from car horns…

When I came to my senses the traffic light had turned to green and the drivers behind me were expressing their impatience with car horns. I hit the gas and the car moved.

The fact that my brain senses different data from outside world only affects things happening on the outside. When I sense an obstacle and jump over it, my body is protected from falling. The sound of thunder lets me know that the rain will pour down in any minute and will wet everything. One can only distinguish that all the senses are the same thing by only observing internally. The music that I was listening in my car gave me positive feelings same as blue color of the sky, smell of spring air.

As I was thinking the road had ended. I entered into the university. I parked my car in front of metallurgy engineering department for there was the entrance of a giant forested region behind it. I got out of the car. I started walking after I got behind the department building.

Thin rays of sun were coming thru the needle like leaves of pine trees. I zipped my coat because it was getting colder inside the forest. There was not any sound other than cracking sound of trees and husky howl of mild wind. I thought to myself, how calm it was around here. Then I stood just like that in the middle of the road.

This time it was not thought streams that paralyzed my mind. Actually I was experiencing something contrary to that. I was completely there, in the moment. Besides the trees. All of my senses were active. My consciousness was observing only the internal emotions caused by my senses. I was not hearing voices or smelling air, I was those sensations. It sounds nonsensical when I write I was those sensations. The phenomenon I am trying to describe is not shared via artificial constructs such as language and repeated in other minds. It cannot be comprehended without being in that moment. When I thought that the emotions were internal reflections of my senses, I realized that my brain stopped analyzing and labeling senses. My consciousness was filled with impressions caused by my senses. I was observing the outside world with the only true way I could. When I was seeing trees I was becoming a tree. When I felt wind I was becoming wind. I was becoming a star that was thousands of light years away and distance stopped having a meaning. The emotion that enabled me to feel these was love in essence. It was a love much stronger compared to what I was able to feel for other people in my life.

I walked among the trees for a long while in this state of mind. I realized how calming it was to observe the world without a machine that attempts to describe the moment in my brain. Sun had approached the horizon line and the environment was colored in golden. There were two hidden chairs near to the entrance of forest. It was one of the best things to do to spend time, watching around from the vantage point. I found the chairs and I was bathed in the landscape that was washed with last rays of the day.

I started talking while I was there. I had regained the ability to think consciously after my brain was released from its duty of constant thinking. Now I was not paralyzed with thoughts as if they were shoved into my consciousness.

The universe started with an explosion that is unimaginably powerful. The matter density was so strong that initially light couldn’t find enough space to sustain its existence. After 300 thousand years of this rapid expansion of hot particles, electrons could be bound to protons and atoms were able to be formed. All the light that was released from excited particles at this time of the universe can still be observed, 13 billion years later.

First, hydrogen atoms were formed. With the effect of gravity, first stars have been formed. Heavy elements, such as iron, which will constitute majority of later planets have been formed due to the immense pressure inside the cores of these stars. Some stars have exploded to be turned into blackholes, these blackholes merged to form the supermassive blackholes that govern galaxies. Remaining stars have exploded to form new stars and planets. Roughly 4 billion years ago our solar system have been formed by one of these explosions.

In the midst of deadly sun rays and volcanic eruptions, the physical rules have enabled the formation of organic lifeforms that can replicate themselves. Fragile and emotional creatures have emerged in a universe that was governed by terrifying forces. Since it was impossible for simple physical rules to control everything, these creatures constituted aggressive and selfish cores in themselves.

Atoms of these creatures were born inside a star’s core, escaped from a blackhole’s orbit, passed thru a gigantic volcano, spread from soil that dinosaurs had once walked. All of them were squeezed inside a region smaller than an electron’s effect diameter.

I am here feeling, seeing, hearing the universe. A star that is billions of billions kilometers away is existing within my emotions. I asked the question, “who am I?”. I closed my eyes and started meditating. I said, where am I? First thing I felt was the tension in my muscles. I knew if I rested enough, these muscles will be relaxed and their sensation will change. So I was not in my muscles. Then after a while, images in my mind’s eye started to appear. Clouds, mountains, lakes… I judged that today’s walk have evoked those images in my mind, there they were also not me. Where was the consciousness that was sensing the tension in the muscles and the images in the mind? All I knew was that all these senses were the same thing, electrical currents in my brain. All of them were reactions of lifeless atoms and molecules to outside stimuli. I realized that the fate of these atoms were to end up in my body, because universal laws dictated it. Universe had rules that supported the existence of life and there was no scientific explanation as to why this was so. When I realized senses were not me, all I left with were the emotions, impressions, the love that I had felt today.

But I have hard time explaining why I think that these “emotions” are different from other sensations that I deemed that was not me. When I gather my consciousness that have been spread across past and future, to the present moment, as it happened to me when I stood on the forest path, I always feel the same thing. Existence. I am here. Breathe. Love.

My thinking patterns, my character, physiology, all of them change and evolve depending on external world and none of them are me in reality. I might lose senses, become blind, deaf; consequently my senses might change too; but the impressions and emotions caused by my (remaining) senses always stay the same. Love is always there. Smell of spring. Crescendo of classical music. Last touches of the sun on the trees.

If there are rules of the universe, there should also be a place where these rules are dictated from. The signals in my brain are also subject to the rule of this universe, but when I let the beauty of this moment to flow in me without judgement, I believe that the love that I felt does not belong to this universe objectively. Such a feeling appears in the mind of the most complex machine that the universe has created, as we know it. I could claim that the life-supporting rules of the universe are there to cause this feeling to appear in the first place. We wouldn’t expect a cat to stand there in awe of the landscape and feel something for it. We are the only ones that can do this. And our biggest difference from other species is not that we are thinking, talking, inventing species; it is that due to this complexity we can consciously feel love within ourselves.

And when one thinks carefully, something that does not exist in the universe can appear in our minds. As Nietzsche put it “A discerning one might easily regard himself at present as the animalization of God.” When we focus our consciousness to the present moment we can feel the presence of god within our brain cells, a quick look at the universe of the rulers of this universe.

…

I opened my eyes. Sun was still shining its last lights over the forest. And I was happy to be there to see it.