Jump to English

Anda ol, Sevgide ol

“Sevenler en sonunda bir yerlerde buluşmazlar. Onlar en başından beri birbirlerinin içindedir. Bütün mesafeler yürekte başlar,” Mevlana.

Sevgiyi sürekli hissetmeyi nasıl başarabiliriz? Nasıl olur da en sinir bozucu ve en korkutucu anlarda bile sevgiyi koruyabiliriz? Bazılarınız bunun imkansız olduğunu söyleyerek bu yazıyı okumayacak. Bazılarınız ise, arkadan bıçaklanmamak için nefret ettikleri düşmanlarını hatırlamayı tercih edecekler. Ancak tamamen şans eseri de olsa bu yazıyı okuyanlar belki gerçek “kötülük” diyebileceğim bir şeyin farkına varacaklar ve kendilerinin içinde gezinen kötülüğün farkına varacaklar. Sonra Jedi ile Sithlerin savaşı gibi, kişinin kendi içinde nefreti nasıl azaltıp sevgiyi arttırabileceğinden bahsedeceğim. Sizi çok düz görünen bir yola sokacağım, yürümeyi tercih ederseniz daha ilk adımda tökezleyeceğinizi söyleyerek şimdiden uyarmış olayım.

Bir önceki yazıda sevigin aslında ne olduğundan bahsetmiştim. Şimdi o temelin üzerine başka şeyler inşa edeceğim.

Modern insanın en büyük hastalığının ne olduğunu söyleyeyim mi? Modern insanın en büyük hastalığı zihinsel ishaldir. Tek semptomu kişinin kafasında her şeyi söze dökme çabası olarak kendini gösterir. Yayılmacı bir parazit gibi enfekte ettiği kurbanı, hasta olduğunu bile fark etmez. Sadece hastalığın pençelerinden kısa süre de olsa kurtulabilenler sağlıklı bir zihnin nasıl olduğunu bilebilirler. Diğerleri, hayatı boyunca bu hastalıkla yaşayıp ölebilirler.

Bir bilgisayar yazılımını düşünün. Satır satır kodları vardır. Yazılımı yazan kişi için her kod parçasının bir anlamı olur. Buna yukarı seviye programlama dili denir. Ancak kodun işleyişini düşündüğünüz zaman, o bir satır görünen kodu gerçekleştirmek için bilgisayar yüzlerce işlem yerine getirmek zorunda olabilir bu işlemler de alt seviye işlemlerdir. Beynimizi de çoğu zaman böyle kullanırız. Sözlü düşünürüz. Plan yaparken, değerlendirirken, karar verirken…

Düşüncenin özü söze dayalı değildir. Çay bardağını kaldırıp dudağınıza götürürken yaptığını hareketleri sözlerle düşünmezsiniz. Bunlar alt seviye işlemlerdir. Ancak modern insanın günlük yaşamında işlevsel olabilmesi için gerek duyduğu düşünme biçimi bu değildir. Her şeyi söze dökmesi gerekir. Söze dökmek de yukarı seviye programlama dilidir. Beyninizi çalıştırır ve yorar.

İş veya okul hayatında bunları yapıyor olmak mecburidir. Ancak yine modern insanın hayatını düşünürseniz, günün üçte biri uykuya gider ve genelde üçte birinden daha fazlası iş veya okula gider. Bu durumda geriye günün üçte birinden az zaman kalır. Uyanık vaktin çoğunu sözel düşünerek geçiren insan, boş vakitlerinde yüksek programlama dilini kapatma özelliğini unutur. Eve gelip kanepeye uzandığında bile aklı çalışır. Düşünür, düşünür, düşünür…

Modern insanın bundan iki kaçışı vardır. Biri televizyon ki bu uyumaktan farksızdır. İkincisi anda var olmak. Biraz sonra tarifleyeceğim “anda var olma” sevgi içinde yaşamanın biletidir.

Birisine veya bir yere yoğun sevgi duyduğunuz bir anı düşünün. Önceki yazıda yaptığım gibi bir insan bir doğadan örnek vereceğim.

Örneğin sevgilinizle başbaşa yemektesiniz. Konuşuyorsunuz, yiyorsunuz, gülüşüyorsunuz. Restoranda geçirdiğiniz iki saat süresince kısa birkaç an sizi ileri taşıyor. Bu kısa anlarda karşınızdaki kişiyi gerçekten sevdiğiniz fark ediyorsunuz. Bunu nasıl fark ediyorsunuz peki? Kesinlikle sözlü düşünerek değil, değil mi? Anlattığınız bir hikayeye gülerken yüzündeki mimikler, kanarya gibi sesi, yanağında beliren gamze, kaşı, gözleri, kirpikleri, her ne ise. Bu insanı sevdiğinizi fark ediyorsunuz.

Veya bir ormanda dolaşıyorsunuz. Dört saatlik yürüyüş içinde, GPS’i takip etmek ve bir dal parçasına takılmamak için harcadığınız çabaların yanında geziyi sizin için değerli kılan bir iki küçük an oluyor. Bir tepeyi tırmanmayı bitirdiğinizda, soluklanmak için duruyorsunuz. Elleriniz dizinizde üç derin nefes aldıktan sonra doğruluyorsunuz. Yerden yirmi metre yüksekliğinde ağaçlara ve dallarına ve yapraklarına bakıyorsunuz. Birkaç yaprak esen hafif rüzgarla uçuşuyor ve beraberinde ormanın kokularını size taşıyor. Güneş ışığı dallar arasından girip ufak oyunlar oynuyor. Bu ormanı sevdiğinizi fark ediyorsunuz.

İki örnekte de bir şeyi sevdiğinizi fark ettiğiniz o anlarda ortak bir değişim oluyor. Bunu Einstein, görelilik teorisini ninesine açıklarken kullanmış. Zaman görecelidir. Gün içinde vakit çok hızlı geçer ama sevgilinizin dudaklarındayken zaman adeta durur. Nine konusunda şaka yaptım bu arada. Örneklerdeki ortak nokta, o günü değerli kılan üç beş anda geçmiş veya gelecekte olmamanız, o an orada olmanızda yatıyor. Yemekler ne zaman gelecek diye düşünmeyi bırakıp, tam o an karşınızda olan güzel yüzün farkına varmanızda. Hava ne zaman kararacak diye düşünmeyi bırakıp, akşamüstü güneşinin yıkadığı sonbahar yapraklarının farkına varmanızda. Anda var olmada.

Anda var olmak, sevgiyi hissetmeye biletiniz. Anda var olmak içinse söze dökmeyi bırakmanız gerekir. Çünkü yüksek bilinç size asla ânı yaşatmaz. Tam sevgilinizle gözgöze geldiğini o anda size selfie çekmenizi öğütler. Tam ağaçların güzelliğini gördüğünüzde instagrama bir story yüklemenizi öğütler. Böylece gelecekte alacağınız laykları düşünürsünüz. Halbuki gerçekten kafanızı susturmayı başarabiliyor olsaydınız, tam o güçlü anlarda yaşayacaklarınızı size sunacak bir teknoloji olmadığını fark ederdiniz, çektiğiniz hiçbir fotoğrafın size gelecekte o anı tekrar yaşatamayacağını bilirdiniz.

Kolay görünüyor değil mi? Sözlü düşünme. Sözlü düşünme. Matrix filminde Neo, kafasını boşaltıp ilk atlayışını yaptığında ne olmuştu? Eh, kafasını boşaltamadığı için gökdelenden aşağı düşmüştü. Buraya kadar okduysanız, size bir ödev vereyim. Akşam yatağa yattığınızda düşünceleri durdurmaya çalışın. Epey zorlayın. Bir düşünce mi geldi, bam, kafasına indirin bir tane. Bunu birkaç dakika sürdürmeyi başarırsanız, sabah uyanmak için kurduğunuz alarmın çaldığını fark edeceksiniz. Beyniniz düşüncelere o kadar alışmış olacak ki, düşüncelerin yokluğunda öldüğünü düşünüp bilinci kapatacak. Bunu sık yapmayın, sağlıklı bir meditasyon biçimi değil. Ancak bedeninizde kimin patron olduğunu görmek için denemeye değer. Patron siz değilsiniz. En azından şimdilik.

Sevgi hissetmek için biletin yanında bir de araca ihtiyaç duyarız, haliyle. Bizi sevgiye götüren biri ya da bir şey olmalıdır. Kimi bir insanı kullanır, kimi doğayı, kimi dini figürleri. Bu araçların kötü yanı, eskimeleridir. Aynı kişiyle başbaşa yediğiniz seksen dokuzuncu yemek ilkiyle aynı tatta değildir. Aşçı değiştiği için değil ha, hislerden bahsediyorum. Sevgiliniz daha geçen gün o hiç hoşlanmadığınız tavrı takınmıştır, hala onun siniri içindesinizdir. Aynı orman patikasını onuncuya yürürseniz artık sadece yaktığınız kalorilere odaklanırsınız. Geç yaprakları; ağaçları bile görmezsiniz. Zaten yol boyu sağa sola atılmış çöpler manzarayı bozmaktadır da siz ilk yürüyüşünüzde onlara dikkat etmemişsinizdir.

Yazının başında bir kötülükten bahsetmiştim, o nerede kaldı? Yine modern toplumda “kötü” addettiğimiz grupların neden kötü olduğu konusunda büyük bir cehalete sahip olduğumuzu fark ettim. Sizce kötü nedir? Adam öldüren, kedi kesenler falandır değil mi? Çünkü kötülükleri karikatürize ettiğimizde hem elimizle işaret etmemiz kolaylaşır hem de kendimizi temize çıkarırız. “Ben kötü değilim!”

Kedi kesmek kötü de şu kötü mü mesela: “Sadece sorumluluk sahibi insanlara karşı sorumlu hissedeceksin.” Büyü yapmak kötü de şu kötü mü mesela: “Yumruk atana öbür yanağını dönmek yerine ondan intikam alacaksın.” Adam öldürmek kötü de şu kötü mü mesela: “Sevgiyi sadece hak edene vereceksin, boşa harcamayacaksın.”

Belki size gayet normal gibi görünecek bu üç önermenin, o kötü grupların gerçek kuralları olduğunu öğrendiğinizde biraz şaşırabilirsiniz. “Ama kötü dediğin, kan döker, kargaşa çıkarır!” O kargaşa çıkaranlar, kan dökenler, bunu “iyi” olduğunu düşündükleri değerler için yapmıyorlar mı? Oysa gerçek kötülük sinsidir. Kişilerin hareketlerinde görürsünüz ama yadırgamazsınız. Savaş çıkarır ama kimse sebep olarak onu görmez.

Sizinle çatışmış bir grubu affetmezsiniz çünkü aynı grupta bulunmak dışında başka ortak yanınız olmayan insanlara maddi/manevi zarar vermişlerdir. Siz de onların acı çekmesini istersiniz. Bunu karşılıklı sürdürecek fertler olduğu sürece çatışma bitmez… Çok içip barda durmadan kavgaya karışan arkadaşınızla daha fazla takılmazsınız. “Oğlum ağzınla iç” deyişi ile düzeleceğini zannettiğiniz halde düzelmediği için on yıllık arkadaşlığınızı bitirirsiniz… Sizi kıran birisini artık sevmezsiniz, bu doğal gelir; onu sevmezsiniz veya sevmek istemezsiniz. Yeri gelirse siz de onun kalbini kırmak istersiniz. Karşılıklı kalpler kırıldığında her şey düzelecektir değil mi? Ve işte burada şeytani bir toplumun, kötü bireylerinin oluşturduğu felaket senaryosunu izliyorsunuz. Sevgiden uzak, mekanik, duygusuz.

Esas konudan saptığımı düşünüyorsanız bir bilek hareketiyle toplayıveriyim. Sevgi duymak için birisine ya da bir şeye ihtiyaç duymak da aynı sinsi kötülüklerden sayılabilir. Çünkü özünde koşulsuz elde edilebilen bu hissi duymak için koşullar koyarız. “Onu gülümsediği zaman seviyorum. Eğer depresyona girip sürekli somurtursa sevgim azalır. Bana şöyle davranırsa sevgim azalır.” “Şu ormanda dolaşmayı çok seviyorum. Ama kışın çok soğuk oluyor üşütüyor. Bir sürü başıboş köpek var dolaşmak tehlikeli oluyor.”

Sevginin zamanla azalıyor olması, beklentilerimizi karşılama konusunda başarısız olan öznelerin sevginin kaynağı olmadığını gösteriyor bu durumda. Beklentiler ve acı çekme arasındaki ilişkiyi ayrı bir yazıda açıklamayı planlıyorum. Bu yazı için sevgi araçları ile kötülük arasındaki ilişkiyi netleştireyim.

Günümüz toplumunda bu diyeceklerim daha net bir şekilde görülebilir. İlişkilerde beklentiler karşılanamadığında kavgalar başlar, küsler başlar ve sevgi yerini nefrete bırakır. Bu Luc Besson’un meşhur filmi Beşinci Element’te işlenmiştir. Dört elementin (bedenin) çevrelediği sunakta (akıl, kalp) beşinci element olan sevginin yerini nefret alırsa her şeye yıkım getirir. Nitekim günümüzde evliliklerin eski zamanlara göre çok daha kısa sürüyor olması gittikçe nefrete meyilli, sevgiden uzak bir topluma dönüştüğümüzün göstergesidir. Dostlukların azalıp arkadaşlığın, merhabadaşlığın artması bunun göstergesidir. Her ilişki koşullar üzerine kurulur ve bu büyük ihtimalle ilişkilerin çökeceğinin habercisidir.

Dolayısıyla sevgiyi sadece hak edene vermek, topluma kedi kesenlerden daha çok zarar verir. Ve bugün geldiğimiz noktada hepimiz bu tuzağa düşmüş durumdayız.

Peki bu tuzaktan nasıl kurtulacağız? Bize kötülük etse de insanları nasıl seveceğiz? Sevgi pıtırcığı bir toplumu nasıl oluşturacağız? Öncelikle önceki yazıda vardığım sonucu tekrarlayayım: sevgiyi kişilere duymuyoruz, kişiler aracılığıyla sevgi duyuyoruz. Ve bu yazıda tartıştığım üzere kişiler aracılığıyla sevgi duymaya çalışıyor olmamız yıkım getiren bir hareket. Dolayısıyla sorulması gereken soru, başta da yazdığım gibi, sevgiyi nasıl sürekli hissedebiliriz?

Aslında cevabı da verdim ama çaktırmadım: Anda olmak. Zaten içinde yüzdüğünüz bir okyanusa ulaşmak için bir araca ihtiyacınız yok, tek yapmanız gereken nasıl yüzeceğinizi bilmeniz. Günümüzün hastalığı, zihinsel ishal, görüşümüzü de bulanıklaştırır. Beyin işlem gücünün büyük çoğunluğu zihinsel sohbetlere gittiği için gördüklerimizin çoğunu kaçırırız, birçok sesi duymayız, kokuyu almayız. Yoğun sevgi duyduğunuz o anlarda detaylara nasıl dikkat ettiğinizi düşünün. Küçük mimikleri veya ufak yaprakları bile nasıl fark edersiniz. Bu tür anları hatırlamakta güçlük çekiyorsanız başınıza şöyle bir şey kesin gelmiştir: Kalabalık bir yerdesinizdir, arkadaşlarınızla bir sohbet etmektedirsiniz. Sohbetin duraksadığı o anlardan birinde gözleriniz dalar gibi olur ve bir anda çevrenizdeki kalabalığın ne kadar gürültülü olduğunu fark edersiniz. Sanki birisi arkaplandaki sesin seviyesini bir anda yükseltmiştir. O farkındalığı düşünün. Resmen iki saattir odada oturan fili yeni görmüşsünüz gibidir. Şaşırtıcıdır.

Anda olmak ile ilgili bir çok insan kendi terimleriyle açıklamalarda bulunmuştur. Sri Aurobindo bunu “içimizdeki tanığı çağırmak” olarak tanımlar. Echart Tolle “şimdide yer almak” olarak tanımlar. Gurdjieff “Kişilik maskenizi çıkarmak” olarak tanımlar. Ram Dass ve Drunvalo “kalpte yaşamak” olarak tanımlar. Alan Watts “zihnin çemberlerinden kurtulmak” olarak tanımlar. Hindular “içindeki tanrıyı selamlamak” olarak tanımlar. Budistler “içinizdeki huzurlu boşluğu fark etmek” olarak tanımlar.

Güneşli bir günde yakınınızdaki bir parkta bir yürüyüşe çıkın. Bir an için hayatınızda yolunda gitmeyen şeyleri unutun. Kırgınlıklarınızı, nefretinizi kenara bırakın. Sadece attığınız adım olun, aldığınız nefes olun, gördüğünüz ağaç olun. Derin bir nefes alın, nefesin ciğerinize doluşunu hissedin, kokusunu duyumsayın. Güneşin ışıltısını fark edin, öten kuşların sesini duyun. Sanki dikkat çekici bir olay olmuş da ne olduğunu görmeye çalışıyormuşçasına dikkatle bakın gözyuvarlarınızdan dışarı, kısık sesle konuşan birini dinliyormuş gibi pür dikkat dinleyin. Tüm duyularınızdan gelen her veriyi işlemeye çalışın.

Daha ilk adımda tökezleyeceğiz düz yol işte burası. Daha ilk adımda kafanızı günlük düşüncelerden temizleyemeyeceksiniz. Çünkü düşünmeye o kadar alışmış olacaksınız ki, kafanızın içinde size sizin hayatınızı anlatan spiker sustuğunda rahatsız olacaksınız. Bunu yapabilir hale geldiğinizde “anda var olmak” sayesinde gerçek dünyayı görmeye başlayacaksınız. Tökezleyeceğiniz ikinci adım ise burada hissedilen sevgiyi hissetmekte olacak. Kelimelere dökülemeyen bir hissi kelimelere dökmeye çalışacağım umarım ne demek istediğimi bir gün anlarsınız: Kocaman bir evrende, patlayan yıldızların savurduğu tozun ufak bir parçasından mavi bir gezegen ortaya çıkmış. Büyük şans eseri atmosfer bileşimi yaşamı destekleyecek orandaymış, kara-su miktarı gelişkin kara canlılarının oluşmasını sağlayacak orandaymış. Kocaman avcı kertenkelelerin tüm memelileri yiyip tüketeceği bir zaman bir göktaşı çarpmış ve büyük hayvanlar ölmüş. Sonunda biz ortaya çıkmışız. Sinir sistemi karmaşık duyguları hissetmesine izin veren, düşünebilen, iletişim kurabilen canlılar. Cansız bir evrende, kati fizik kurallarının hüküm sürdüğü koşullarda, cansız zilyonlarca atomun bir araya gelerek oluşturduğu trilyonlarca hücrenin oluşturduğu bir bütün halinde işlev gösterebilen bir canlı. İstediği zaman durup, kendinden başka canlıların varlıklarını hayranlıkla izleyebilecek ve tüm genişliğiyle ve geçmişiyle evrende aynı minik mavi nokta üzerinde aynı anda var oluyor olmalarını kutlayabilecek bir canlı. Sevginin içinde olmak böyle bir his.

Bu hissi tanımlaması gerçekten zor, ancak bir kere hissedebilen ne demek istediğimi çoktan anlamıştır. Bunu anlayabilen insanların herkesi nasıl severiz sorusunu sormasını beklemiyorum. Çünkü bu kişiler banal ve küçük var oluşlarımızda yaptığımız hareketlerin koca evrenin büyük işleyişinde hiçbir manaya gelmediğini fark etmiş olurlar. O nadir anlarda “işte şu anda burada beraberiz ve bu çok kıymetli” diyebiliyor olurlar. Aslında bunu sözel olarak düşünmezler ama hissederler, tüm var oluşlarıyla hissederler.

Tökezlenecek üçüncü adım bunu “birkaç nadir an”dan öteye götürebilmektir. Bunun için sevgiye ulaşan araçları kullanmayı bırakmamız gerekir. Anda var olup semitik tanrının ışığı yarattığı gibi “Sevgi!” diyebilmeliyiz. Benim tökezlediğim adım burası. Hala doğaya dönmeden özüme dönemiyorum sözün gelimi.

Tökezlenecek adımlar bunlarla sınırlı olsa keşke ama dördüncü bir adım olduğunu sezinliyorum. Anda var olurken zihinsel nehri durdurmamız gerekiyor. Günümüz dünyasında düşünmeyen bir insan olarak işlevsel kalamayız. Dolayısıyla kalbe inip oradan tüm evrene ulaştıktan sonra tekrar beyne ulaşıp zihni açmamız gerekiyor. Önce şebeke elektriğini kesip sonra bahçeye inip jeneratörü çalıştırmak gibi.

Başta bu yazıyı okumayacağını kehanet ettiğim kişi profilleri yüzünden bu yazı kişisel bir etütten farklı olmayacak. Ama zaten herkes kalbinde yaşıyor olsaydı bu yazıyı yazmaya da gerek kalmazdı. Mevlana’nın birkaç sözüyle yazıyı kapatayım.

“Senin vazifen aşkı aramak değil, aşkla arana koyduğun engelleri kaldırmaktır”
“İyilik aradın mı, insanda kötülük kalmaz.”
“Cahil insan, gülün güzelliğini görmez, gider dikenine takılır.”
“Gerçek aşk’ı bilen kalp bir damla suya bile hürmetle bakar.”
“Aşk, öyle engin bir denizdir ki, ne başlangıcı ne de sonu vardır.”
“Dil, anlamlara bir oluktur adeta, fakat nereden sığacak oluğa deniz?”

“Sevgi bir köprüdür sen ve her şey arasında.”

Be in the moment, Be in love

“Lovers don’t finally meet somewhere. They are in each other all along. All distances begin at the heart.” Rumi.

How can we be in love indefinitely? How can we preserve love in the most horrible and frustrating moments? Some of you won’t read this post by just saying that this is impossible. Some of you would prefer to remember their enemies in order to protect them from being backstabbed. Those among you who by pure chance read this article will realize something which I could name as real evil and that they have fallen victim to this evil. Then I will talk about how you can reduce anger and replace it with love as if it was a war between Jedi and Sith. I will put you through a straight path. Let me warn you, you will stumble on your first step, should you choose to walk it.

In a previous post I have talked about true nature of love. Now I will build upon that foundation.

What is the greatest illnes of modern people? It is the Mental Diarrhea. Its only symptom is a constant effort for verbalizing everything. Its victim could stood unaware of his illness as if the illness was a parasite. Only the ones that could be healed even for a brief moment would know how it feels to have a healthy mind. Others could complete their lifetime with the illness.

Think of a computer program. It has lines of codes. Each element in the code has a meaning for its coder. This is called higher programming language. But when you think about the execution of the code, one line of code could mean hundereds of different processes in the processor. These are called low level processes. We use our minds like this all the time. We verbalize while planning, thinking, deciding…

The origin of thought is not of any word. When you grab your cup and drink coffee you don’t verbalize. These are low level processes. But in the daily life of modern people the required thought processes are different. It is required for people to verbalize everything. Verbalization is higher programming language. It makes your brain work and it is tiresome. Considering your brain is responsible from 25% of your body’s total energy consumption this is important.

Using high level processes is a must in work or school. Again if you consider the daily life of a person, one third of the day is used up in sleep, more than one third is lost in job or school. Less than a third is left for leisure. A person that thinks and verbalizes in the most of her waking times could easily forget to switch of higher programming language, or maybe get used to it. Even when she lays on her couch her mind is active, thinking thinking, verbalizing…

Modern people have two escape routes from this. One is television (entertainment more generally) which is essentially the same thing as sleeping. Second route is being in the moment. That “being in the moment” which I’ll explain in short is your ticket to BEING in love.

Think of a moment where you’ve felt intense love. Here I’ll give two examples, one from human relations, one from nature.

For example, you are on a date with your loved one in a restaurant. Talking, eating, laughing. Among two hours you’ve spent in the restaurant, only few brief moments are enough for you to carry on. In those moments you realize that you truly love the person in front of you. How do you realize that? Not by verbalizing, right? Her facial mimics when you talk about a memory, her melodious voice, dimple on her cheek, curvature of her lips. You realize your love.

Or you walk in a forest. Within four hours of trekking within tedious moments of tracking your steps from GPS and trying not to fall you have a few precious moments that crown your occasion. When you finish climbing a hillside, you stop for a moment to catch your breath. You take three deep breaths while you hands on your knees and then you stand up straight. You suddenly realize twenty meters tall trees and their branches full of fall leaves. Few leaves fall by the wind that carries you the fragrance of the forest. Sun rays play games from within the branches and leaves. You realize you love this forest.

One common thing is happening in both examples when you realize you are in love. Einstein uses this example to clairfy his relativity theory. The time is relative. Times passes like lightening within the day, but it stops when you are on top of your lover’s lips. The common thing for two examples is that you exist here and now in those precious moments, not in the future nor in the past. You stop caring about your steak being delayed and you concentrate on the beautiful face in front of you. You stop worrying about the time of sunset and you just realize how beautiful are those fall leaves bathing in afternoon lights. You stay in the present moment.

Being in the now is your ticket to being in love. To be in the now you have to stop mental chatter. Higher cognition wouldn’t let you live the moment to the fullest. It reminds you to take a selfie just as you realize how beautiful she is. It forces you to share a story on instagram when you’ve stopped climbing the hill and stood in awe of the landscape. That way you’d be concentrating on your future likes. In truth if you were able to stop your mental chatter, you’d have realized that there is no technology to give you the opportunity to live those powerful moments later, no photo would let you re-live that moment.

Seem simple right? Don’t verbalize. Don’t verbalize. What happened when Neo cleaned up his mind and made his first jump in the movie Matrix? Well, he couldn’t clear his mind therefore he fell off from the skyscraper. Let me give you a homework. Try stopping your mental river when you lay down in you bed at night time. Force it. Don’t let any thought slip by, bang, kill it. If you are able to do do this for few minutes the next thing you’ll realize is that it is morning and you alarm is beeping. Your brain would be so accustomed to thinking continuously, in the absence of thoughts it will think that you are dead and ceases the consciousness. This is not a healthy meditation method that you should repeat every now and then, but it certainly has its uses. You’ll realize who is the boss in your body. Most probably it won’t be you.

We need a vehicle to reach to love, besides the ticket. Something or someone should be taking us to the beach of love. Bad side of these vehicles is that they quickly degenerate. The eightieth meal you had with you partner wouldn’t taste the same as the first. It’s not that the cook became reckless, I talk about your feelings. You partner had that attitude yesterday which irritates you and you still feel stressed due to it. If you walk the same forest path tenth time you only concentrate on the calories you’ve burned. You won’t even see the tress. After all the roadside trashes spoil the view for you.

I talked about something evil in the beginning of the article, where is that? So let’s talk about it. I realized that in this society we have a giant ignorance about the malice of so called “evil” societies. What is evil to you? Ones who kill, ones who sacrifice cats etc, right? Because when we have caricatured evil, it becomes easily discernible and we can claim we are descent people. “I am not evil!”

Sacrificing cats is evil but what about this: “You will hold your responsibilities only for those who are responsible.” Casting spells is evil but what about this: “You will take vengeance instead of turning the other cheek.” Murder is evil but what about this: “You will be kind to those who deserve instead wasting your love.”

These statements might seem normal to you, but it might surprise you to hear they are statements of those evil groups. “But what is evil spills blood, causes mayhem!” Isn’t it that those who cause mayhem do it in the name of goodness? Alas evil is insidious. You see it in actions of people but you don’t criticize it. It causes wars but nobody blames it.

You won’t forgive a group (tribe, nation, race) that fought with you just because they have hurt people from your group with whom your only common ground is that you belong to the same group. You want the other group to suffer. While there are people who will perpetuate the hostility, fights won’t end… You won’t hang out with a friend because he constantly drinks too much and is beaten in bar fights. Even though you’ve said “Bro don’t drink too much” that wasn’t enough for him to quit drinking so you quit your friendship in its tenth anniversary… You won’t love somebody who have broken your heart, it sounds natural, you won’t or don’t want to love him. If you had the chance you’d hurt his feelings too. It’ll be OK when hearts are broken mutually, right? And here you witness a disaster scenario caused by evil people in a satanic society. Away from love, mechanical, emotionless.

If you think that I have diverted from the original topic, let me handle it with the flick of a wrist. The need for a vehicle for feeling in love could be counted among those insidious evil. Because we force conditions on something that could be obtained freely and unconditionally. “I love her when she smiles. If she is depressed, my love could diminish. I won’t love her if she treats me such and such.” “I love that forest. But it is cold a.f. in the winter. And the stray dogs make it dangerous and unlovable.”

The decreasing love is a sign that the subjects that fail to satisfy our expectations are not the source of love. I will explain the relation of expectations and suffering in the next post. Here, let me clarify the relation of vehicle of love and evil further.

This is easily observable especially in our current society. When expectations are not satisfied, people start to debate and offend each other. The love leaves its place for hatred. This is depicted in Luc Besson film The Fifth Element (1997). Along the altar (heart, mind) that is surrounded by four elements (body), if hatred stands instead of love, it brings ultimate destruction. The early termination of marriages compared to older times is an indication that we are becoming a hateful society that is moving away from love. Decreasing number of best friends (there is no direct translation of Turkish word “dost” in English) and increasing number of superficial friendships, acquaintances is an indication. All relations are based on conditions and it is a sure sign of their future demise.

Long story short, giving love to those who deserve it is the attitude that hurts the society more than murderers. And here today we all are stuck in this trap.

So how do we get out of this trap? How do we love the ones that treat us bad? How do we form a love blossomed society? Let me repeat my conclusion from previous post: we do not love people, we use people to reach for love. And as I argue here, doing so to reach for love is itself an evil act that brings destruction. Therefore the question to ask should be, as I’ve stated in the beginning, how do we feel in love indefinitely, not for a brief moment?

I have already given the answer: being in the now. You don’t need a taxi for the ocean that you are already in. Today’s illness, mental diarrhea, blurs our vision. We miss out the details of our lives because our minds are occupied with mental chatter. Think about the details that you are able to perceive when you’ve felt intense love for someone or something. How do you see the tiny mimics? How do you see the distant leaves and their color variations? If you have hard time remembering any intense love moment you might have experienced this: You sit in a crowded restaurant, chatting with friends. In one of those moments where chat is stopped for a moment you feel a shift in awareness and you suddenly hear how loud it was inside the restaurant. It’s as if somebody raised the volume of ambient voices. Think about that awareness. It’s as if you’ve seen the elephant sitting in the room after two hours. It’s puzzling.

Many people define the being in the now with their terms. Sri Aurobindo uses “bringing out the witness within.” Echart Tolle says “being in the present moment.” Gurdjieff defines it as “leaving the mini characters within you behind.” Ram Dass and Drunvalo define it as “living in the heart.” Alan Watts describes it as “leaving from the vicious cycles of the mind.” Hindus define it as “saluting the god within.” Buddhists define it as “realizing the peaceful emptiness within.”

Take a walk in a park on a sunny day. Forget about your life. Forget about your resentment and your anger. Be the step you take. Be the breath you inhale. Be the tree you see. Take a deep breath, feel the air filling your lungs, smell its fragrance. See the sun rays, hear the birds chirping. Look through your eyeballs as if something terribly curious happened. Listen as if you are listening somebody talking in a hushed tone telling something very important. Try to process your every sensory input.

This is the straight path that you will stumble upon the first step. In the first step you won’t be able to cleanse your mind from thoughts. You will be so used to hearing the speaker in your mind narrating your life to you, you’ll be terrified. When you are able to do this, you will see the real world because you are here and now. Second step you’ll stumble is going to be when you try to feel the love in this state. You will most probably force yourself to feel love which is not how it happens. I will try to verbalize something that can’t be explained with words, I hope you get it someday: In a big, big universe, some dust from an exploded sun has gathered to form a blue marble. With great luck the atmospheric composition was just right to form life, the land-sea ratio was just the right amount to allow fully evolved land creatures. After aeons, when giant reptiles were about to devour evolving mammals out of nowhere a meteor stroke the earth killing everything that is big. At last we have emerged. A creature whose nervous system is complex enough for it to be able to feel complex emotions and communicate, think, create. In a dead universe with unyielding physical laws, quadrillions of atoms come together to form this organism made out of trillions of cells which could act as a whole. A creature, who can stop for a moment to watch other animals and plants. A creature who is able to celebrate that he is existing together with other creatures on this tiny blue marble for a brief moment in the vastness of space and abundance of time against all the odds. This is how it feels to be in love.

This feeling is quite hard to describe, but once you feel it you will understand me. Those who understand me wouldn’t ask the question about loving everybody. Because those people have seen that our acts in our banal an tiny existences mean nought in the vastness of universe. In those rare moments they say “here we are together and this is precious.” They don’t verbalize it as I do but just feel it in their roots.

Third step to stumble on is carrying those rare moments further to your entire life. To do that we need to let go of the vehicles we have assigned for reaching for love. We need to stand in the present moment and claim as semitic god created light, “Love!” This is the step I stumble. I cannot return to myself without returning to nature.

I feel that there is another step to stumble on. We need to stop our mental river when being present. In today’s society a stopped brain means “You’re fired!” When we go down to the heart and reach to the universe, we need to restart the brain this time remotely. It’s like switching the grid electricity off and going down to the garden to switch on the generator.

Due to the prophecy that I made in the beginning of this article about the people who might not read it, this will be a personal etude for you to work on. Alas if everyone was living in their hearts I wouldn’t have needed to write about love. Let me finish with few words from Rumi.

“Your task is not to seek for love, but merely to seek and find all the barriers within yourself that you have built against it.”
“Love is the bridge between you and everything.”
“Once you look for kindness, there is no cruelty in humans”
“An ignorant person, not seeing the beautiful rose, wounds himself in its vines.”
“One who knows true love observes even a drop of water with respect.”
“Love is such an ocean that it does not have a beginning or an end.”
“Language is a gutter made of meanings, how an ocean would fit in a gutter?”